Ναι, το ξέρω, παλιά ταινία. Δυστυχώς έπεσα πάνω της χθες. Έλα τώρα κύριε Bertolucci, παραδέξου το, δεν ήθελες να γυρίσεις κανονική ταινία, τσόντα ήθελες να γυρίσεις!

 

Περίληψη
Γαλλίδα νέα (Maria Schneider), μόνη ψάχνει σπίτι. Δηλαδή όχι και τόσο μόνη, απλώ ο δικός της τη γράφει και το μόνο για το οποίο τη θέλει είναι ως πρωταγωνίστρια στην ταινία του. Anyway, αυτή πάει να δει ένα σπίτι (χάλια btw) και καταλήγει να πηδιέται με έναν άλλο υποψήφιο αγοραστή, Αμερικάνο και μεσήλικα (Marlon Brando). Καταλήγουν να διατηρούν σε εκείνο το σπίτι ένα είδος σχέσης (λέμε τώρα) η οποία έχει ως μόνη αιτία ύπαρξης το σεξ και υπό τον όρο (που έθεσε φυσικά εκείνος), να μη μάθει τίποτα ο ένας για τον άλλο. Ούτε καν όνομα. Στη διάρκεια της ταινίας, εκείνη κουράζεται (κι εμείς μαζί της) και προσπαθεί να τον γνωρίσει. Εκείνος αρνείται σθεναρα και άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε (κυριολεκτικά), γυρνάει πάντα το θέμα στο σεξ. Την κάνει ό,τι θέλει, κι εκείνη δεν αντιστέλεται σε τίποτα. Μάλλον τον έχει ερωτευτεί και έρμαιο του έρωτα αυτού, ακολουθεί τυφλά κάθε εντολή του όσο κι αν δεν θέλει. Μετα από σεξ, με λίγο σεξ και σεξ, περνάει λίγο η ώρα και ο αρραβωνιαστικός (Jean-Pierre Léaud), θυμάται ότι αγαπάει το κορίτσι μας και της κάνει μια πρόταση γάμου για τον οποίο κανείς απ’ τους δεν είναι σίγουρος αν θέλει (Εδώ πρέπει να πούμε ότι η προοικονομία με το σωσίβιο που βυθίζεται είναι μια υπέροχη σκηνοθετική παρέμβαση). Με τα πολλά, εκείνη δέχεται ενώ αμέσως μετά την πρόβα του νυφικού της, φορώντας το, πηγαίνει για ένα γρήγορο στο Marlon. Αργότερα συνειδητοποιεί ότι δε μπορεί άλλο αυτή την αρρωστημένη σχέση και αποφασίζει να το τελειώσει χωρίς εκείνος να την αφήνει. Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου: κι άλλο σεξ, το σιχαίνεται το μάτι σου. Σε κάποια φάση, εκείνος αποφασίζει πως την αγαπά. Αδειάζει το σεξόσπιτο και της λέει τα πάντα για κείνον. Είναι 45. Ξενοδόχος, ζει με την πεθερά του στο ξενοδοχείο-αχούρι της γυναίκας του που αυτοκτόνησε. Ταυτόχρονα, κάνοντας όνειρα την πάει σε ένα dance floor όπου εκείνη φρικάρει ελευθερα απ’ όσα έχει ακούσει, γίνεται ζάντα και φεύγει λέγοντάς του “it’s over, it’s over” σα κασσέτα στο repeat. Την κυνηγά μέχρι το σπίτι της και τη στιγμή που την ρωτάει το όνομά της, εκείνη τον σκοτώνει με το πιστόλι του αποθανόντος πατέρα της. THE END.

 

Ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Η ταινία αυτή μπορεί να μην είναι hardcore porn αλλά soft το λες· μια φορά ρομαντικό δράμα όπως λέει στη wiki δεν είναι. Έχει να δώσει καλά νοήματα παρόλα αυτά: την αδιαφορία του σύγχρονου ανθρώπου για το σύντροφό του, την έλλειψη συναισθημάτων ή την προσπάθεια να πετύχει κανείς την έλλειψη αυτή και αρκετά ακόμα που ίσως κανείς να έχει συναντήσει σε κάποια από τις σχέσεις του. Δείχνει, ειδικά στο άδοξο τέλος, πως αγαπάμε κάποιον που έχουμε ιδανικοποιήσει στο μυαλό μας και μόλις μαθαίνουμε κάτι δυσάρεστο γι’ αυτόν, ξεχνάμε και τα καλά του, και ό,τι νιώσαμε γι’ αυτόν, πληγώνοντάς τον (στην ταινία: κυριολεκτικα!). Σου περνάει επίσης μια απέχθεια για την τυφλή εμπιστοσύνγ και υπακοή που έχει ένας ερωτευμένος στο ταίρι του, καθώς και τις καταστρεπτικές συνέπειες αυτού.

Όπως και να χει, η ταινία σα σύλληψη ήταν καλή, απλώς σε κουράζει δείχνοντας σχεδόν ΜΟΝΟ ερωτικές σκηνές ή σκηνές με γυμνό. Από τη μία αυτό έπρεπε να δωθεί, γιατί και η ηρωίδα της ιστορίας κουράζεται από το σκέτο σεξ, κι έπρεπε να τη νιώσουμε. Από την άλλη όμως, από ένα σημείο και μετά καταντάει μονότονο και θες να το πας στο ffw. [Όχι δεν είμαι υπερβολική, αναγκάστηκαν από φορείς να κόψουν ανάλογες σκηνές.]

ΑΠΟΡΙΑ Νο1: Έχετε αναρρωτηθεί ποτέ γιατί στις ταινίες (εκτός ρεαλιστικού κινηματογράφου), δείχνουν πάντα το πράμα της γυναίκας και ΠΟΤΕ του άντρα;;; Εγώ το ‘χω αναρρωτηθεί αλλά άκρη δε βρήκα!

ΑΠΟΡΙΑ Νο2: Δε φτάνει που το δείχνουν το πράμα, δε μπορούν να το ξυρίσουν και λίγο; Έστω ένα κούρεμα βρε αδερφέ, δεν είπα και κόντρα αλλά αυτό με τη φούντα του τσολιά παραπάει!

2_zps74a065c9
Βλέπετε για τι χάλι μιλάω;

In a nutshell
Εναλλακτικά: Last fuck in a dump
Μάστορας: Βερνάρδος Βερτολούκκιος
Παίζουν: Marlon Brando, Maria Schneider, μια τρελή θυρωρός, ένα στολισμένο πτώμα και ένα βούτυρο (δε θες να ξέρεις…)
Κρατάει: πιο πολύ από μια συνηθισμένη τσόντα (129’)
Σενάριο: Bernardo Bertolucci, Franco Arcalli, Agnès Varda
Κλέφτης παράστασης: Το βούτυρο… (δε θες να ξέρεις σου λέω! Επιμένεις; Παρ’ τα!)

3_zpsd05a1754

Emily Allan Poe